Tło historyczne W wyniku IV wyprawy krzyżowej znaczna część Grecji znalazła się pod kontrolą przybyszy z Zachodu, znanych na Wschodzie jako Frankowie lub łacinnicy (stąd okres ten jest znany jako Frangokratia lub Latinokratia). Najeźdźcy podzielili między siebie tereny Cesarstwa Bizantyjskiego i w wyniku szeregu umów, transakcji i walk, obok tak zwanego Cesarstwa Łacińskiego, powstało kilka łacińskich państw takich jak na przykład Księstwo Achai, Triarchia Negroponte czy Księstwo Aten. Władza cesarza łacińskiego, nominalnego suzerena "Franków" na Wschodzie zawsze była słaba. Kolejne klęski poniesione w walkach z Grekami z Epiru i Nicei oraz Bułgarami, sprawiły, że w połowie XIII wieku najsilniejszym państwem łacińskim było księstwo Achai, którego władcy rządzili całym Peloponezem. Wilhelm II który objął tron w 1246 roku był jednym z najenergiczniejszych i najbardziej ambitnych przedstawicieli swojego rodu. Jego głównym celem, zaraz po skonsolidowaniu władzy na Peloponezie, było zjednoczenie łacińskich państewekMiller 1908, ss. 97–98.. Był już nominalnym suzerenem księcia Aten i Teb, Guya I de la Roche'a (który był jego lennikiem jako baron Argos i NauplionuMiller 1908, s. 99.) oraz triarchów Negroponte, rządzących EubeąSetton 1976, s. 78..