W 1935 na podstawie pracy Studia nad niektórymi czynnikami produkcyjności pastwisk trwałych uzyskał stopień doktora habilitowanego i objął etat docenta, w tym czasie zorganizował Zakład Uprawy Łąk i Pastwisk i został jego kierownikiem. W latach 1933–1939 był prezesem Stowarzyszenia Łąkarzy Polskich, a w latach 1938–1939 redaktorem miesięcznika Łąka i Pastwisko.
Po wybuchu II wojny światowej przeniósł się do Zakładu Doświadczalnego w Skierniewicach i tam pracując przy hodowli roślin oraz wykładając na konspiracyjnych Wyższych Kursach Rolniczych przetrwał do jesieni 1944, kiedy to został zmuszony do wyprowadzki, zamieszkał wówczas w Krakowie.
Po zakończeniu działań wojennych przeniósł się do Warszawy i został kierownikiem Zakładu Upraw Łąk i Pastwisk w SGGW, po powrocie na uczelnię prof. dr. Jana Szczęsnego Grzymały (1903–1960) podjął decyzję o związaniu swojego życia z Wrocławiem. Na tamtejszym Uniwersytecie działającym razem z Politechniką zorganizował Katedrę Uprawy Łąk i Pastwisk, w 1954 została przeniesiona do nowo powstałej Wyższej Szkoły Rolniczej, kierował nią do przejścia na emeryturę w 1960.