Natomiast większość naukowców syngaleskich utrzymuje przekonanie, że jakoby Pandukabhaya przeniósł stolicę na inne miejsce, bo ze starą wiązał on "nieprzyjemne wspomnienia". Wierząc kronikom, poza komnatą matki, skąd kilka dni po narodzinach został przemycony w koszyku, samo miasto zobaczył dopiero w wieku 37 lat. Tak więc o jakichkolwiek "wspomnieniach" nie ma mowy. przeniesienie stolicy z Uptissa Nuwara w głąb wyspy ok. 377 p.n.e. Nie założył on kompletnie nowego miasta, lecz przeniósł stolicę do istniejącego już miasta Anuradhapura leżącego nad górnym biegiem rzeki Malvathu Oya, gdzie rezydował leciwy wuj jego matki, Anuradha. Miasto zostało z wielkim rozmachem, kompletnie od podstaw zaplanowane i wybudowane. Powierzchnię miasta powiększono o cztery sąsiednie gminy i otoczono wysokim murem. Powstało wiele pałaców (w tym jeden także dla jego matki), plac sądów, dwa zbiorniki wody, szpital, oraz dzielnica świątyń, gdzie m.in. po raz pierwszy w państwie Syngalezów powstały dwie świątynie dla lokalnych bóstw/demonów. Miasto szybko się rozwijało i było nie tylko ważnym centrem administracyjnym i religijnym, lecz także handlowym. W obrębie miasta znalazły się również kwatery dla kupców greckich, zwanych tu „Jonakas”. Również oni mieli swoje świątynie.