Pierwsza wzmianka na temat organizowania kuchni ludowej pochodzi z listopada 1940 r. Rada Żydowska przewidywała wówczas jej otwarcie najpóźniej na dzień 1 grudnia tego roku, o czym informowała Prezydium ŻSS w Krakowie. Korespondencja między Delegaturą ŻSS w Jordanowie a Prezydium ŻSS w Krakowie obejmuje okres od 24 listopada 1940 do 25 sierpnia 1942. Znamienna jest data końcowa – zaledwie cztery dni przed masową eksterminacją społeczności żydowskiej z terenu Jordanowa i okolic. W odręcznie pisanym liście zwrócono się do Prezydium o informację w sprawie przydziału 20 par butów, za które Delegatura wysłała wcześniej zaliczkę. Proszono o wyjaśnienie zwłoki w ich przysłaniu zaznaczając, że buty są bardzo potrzebne dla podopiecznych.
29 sierpnia 1942 Niemcy dokonali masakry jordanowskich Żydów, rozstrzeliwując ok. 70 osób. Reszta zapędzona została pieszo do Makowa Podhalańskiego, a stamtąd do obozu zagłady w Bełżcu. Powszechnie znanym i znienawidzonym oprawcą Żydów był polski policjant – Emil Wilczek. Armia Krajowa wydała na niego wyrok śmierci. Wilczek zmarł w wyniku ran postrzałowych w szpitalu w Rabce, 30 października 1944.