Autorzy opisu zwierzęcia porównują go z jego analogiem u jinlonga, u którego jest on większy. Kość ta powinna tworzyć połączenia stawowe z kośćmi ciemieniową i czołową, które jednak się nie zachowały.
Kość łuskowa nosi wyrostek zaoczodołowy.
thumb|left|Rekonstrukcja głowy Kość jarzmowa, której dużo miejsca poświęcono w pracy Hana i in. ustanawiającej ten rodzaj, u holotypu długości 133,8 mm, cechuje się pomarszczoną, nierówną boczną powierzchnią, czym przypomina autorom opisu zwierzęcia rodzaje: Xuanhuaceratops, Archaeoceratops i Auroraceratops. Nie znaleziono natomiast tam guzków charakterystycznych dla jinlonga. Kość ta posiada gałęzie podoczodołową i podskroniową, podobnej szerokości, a także zaoczodołową. Autorzy opisu tego taksonu zwracają uwagę na wydatne wyrostki ogonowo-grzbietowe gałęzi podskroniowej kości jarzmowej, znacznie dłuższej od gałęzi podoczodołowej i dobrze zbudowanej, wyginającej się bocznie. Na tylnym końcu rozdwaja się ona, przechodząc w dwa wyrostki: ogonowo-przyśrodkowy (dłuższy, zakrzywiony w kierunku przyśrodkowym) i ogonowo-grzbietowy (postępujący w kierunku górnym, większy niż u jinlnga). Grzbietowy brzeg zakończenia pierwszego z wyrostków pasuje do bruzdy w kości kwadratowo-jarzmowej.