Z kolei rozwinięta w kierunku poprzecznym brzuszna powierzchnia tej gałęzi występuje również u czaojangzaura (choć nie u jinlonga) i stanowi cechę diagnostyczną tylko w połączeniu z innymi. Brzuszna powierzchnia lewej tej gałęzi lewej kości jarzmowej holotypu nosi guzek, którego brak po stronie prawej. Gałąź podoczodołowa, dość gruba, o gładkim brzegu górnym zakrzywionym dziobowo-grzbietowo, zwęża się ku przodowi, w kierunku brzegu oczodołu. Gałąź ta stanowi tylne odgraniczenie dołu przedoczodołowego. Wyróżnia się również gałąź zaoczodołową. Wał kostny tworzony przez rzeczoną gałąź wraz z kością zaoczodołową jest szerszy niż u psitakozaura, ale węższy niż u innych neoceratopsów. Zaoczodołowy wyrostek kości jarzmowej zwęża się w kierunku grzbietowo-tylnym, spotykając wyrostek jarzmowy kości zaoczodołowej.
Cechę charakterystyczną Hualianceratops stanowi również dobrze rozwinięta kość kwadratowa długości 71,9 mm u holotypu, z leżącym po jej brzusznej stronie dużym wcięciem, czyli fasetką kwadratowo-jarzmową oraz z brzegiem dziobowym rozciągniętym w kierunku poprzecznym ponad fasetką. Brzeg ten mierzy 10,5 mm. Biegnie on poprzecznie, by zakrzywić się ogonowo i napotkać głowę kości kwadratowej. W jego budowie Hualianceracetops nie przypomina swych krewnych.