Z kolei wspomniana fasetka znajduje się na skrzydle, leżącym do tyłu od brzegu przednio-grzbietowego. Mimo że jest szerokie, mierząc 27,8 mm na 49 mm obejmuje 57% długości skrzydła. Han i współpracownicy przywołują podobną spotykaną u jinlonga, jednak znacznie mniejszą. Wyciągają oni z tego wnioski i znacznym nachodzeniu na siebie kości kwadratowej i kwadratowo-jarzmowej u Hualianceratopsa. Kreatorzy rodzaju zwracają także uwagę na dobrze zbudowany trzon kości kwadratowe, szeroki w kierunku przednio-tylnym. Jak u innych bazalnych neoceratopsów nosi on okrągły otwór. Wygięcie jego grzbietowej części porównują do spotykanego u psitakozaura, zauważając znaczną różnicę w porównaniu z innymi pierwotnymi neoceratopsami, o ile nie stanowi on efektu procesów tafonomicznych. Z kolei brzuszna część kości kwadratowej tworzy rozdzielone płytką bruzdą kłykcie przyśrodkowy i boczny, z których ten drugi jest większy. Jako długość kłykcia Han i in. podają 30,9 mm. Prócz tego w obrębie kości kwadratowej zwraca uwagę jeszcze karb na skrzydle kwadratowo-jarzmowym, w jego brzusznej części. Występuje on częściej u ornitopodów niż ceratopsów.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Hualianceratops · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.