Pocztowi, obok pałaszy, dysponowali także karabinkiem. Były one przeważnie importowane z Prus. Najczęściej sprowadzano karabinki dragońskie wzór 1740, 1786 i 178. W latach 1789–1790 dla potrzeb brygad kawalerii narodowej i pułków przedniej straży zakupiono 15 000 sztuk karabinków wzór 1787. Była to broń skałkowa z zamkiem bateryjnym typu francuskiego, gładkolufowa o kalibrze 17 mm, długości całkowitej około 1,2 m i wadze około 4 kg. Karabinki te miały mosiężną ziarnową muszkę i celownik szczerbinkowy. Kolba i łoże wykonywano z czernionego drewna orzechowego, a cały osprzęt z mosiądzu. W czasie powstania kościuszkowskiego cześć pułków przedniej straży początkowo oddała swoje karabinki nowo formowanym oddziałom piechoty. Jednak brak bagnetów wykluczający walkę wręcz i większa skuteczność tej broni w ręka obeznanych z nią kawalerzystów niż rekrutów piechoty spowodowały, że od maja 1794 już ich nie odbierano.
Na wyposażeniu zarówno towarzyszy jak i szeregowych znajdowały się pistolety kawaleryjskie. Regulamin nakazywał aby miały one (podobnie jak i karabinki) kaliber 17 mm. Była to zazwyczaj broń produkowana manufakturze poczdamskiej. Przeważały modele 1742 i 1787 (w polskiej literaturze oznaczane wzorami: 1740/8 i 1782).