Kapłan Ungit żąda, by księżniczka została złożona w ofierze – pozostawiona na pastwę Bestii z okolic Szarej Góry – i w ten sposób odkupiła swoją winę. Wymóg ten zostaje spełniony, mimo walki zrozpaczonej Orual, która kilka tygodni po ceremonii ofiarowania decyduje się udać na Szarą Górę, by pochować szczątki ukochanej siostry. Gdy tam dociera, spotyka Psyche żywą. Dowiaduje się od niej, że została żoną boga, którego jednak nie wolno jej zobaczyć (spotyka go jedynie nocą) i zamieszkała w pięknym pałacu, w ukrytej dolinie na Szarej Górze. Istotnym dla całej powieści odstępstwem od tradycji mitycznej, na które zdecydował się Lewis, jest uczynienie boskiego pałacu niewidzialnym dla śmiertelnika. Nie otrzymując od siostry żadnego dowodu na istnienie jej domu i męża, Orual, powodowana lękiem o Psyche (w wyniku autorskiej zmiany, nie kieruje nią zazdrość, jak jej mityczną odpowiedniczką), każe jej złamać boski nakaz i nocą zapalić lampę, by sprawdzić kto jest jej oblubieńcem. Udaje jej się przekonać siostrę dopiero groźbą, że się zabije, gdy ta nie spełni jej żądania. Tym samym doprowadza do tragedii – rozgniewany bóg niszczy pałac i rozkazuje nieposłusznej Psyche udać się na wygnanie, samej Orual, sprawczyni nieszczęścia, przepowiadając równie ciężki los.