Nie spotyka jej jednak ani śmierć, ani wygnanie – jedyną karą są, towarzyszące przez całe życie, wyrzuty sumienia. Orual powraca do Glome. Po śmierci ojca zostaje królową i sumiennie, z wielką mądrością wypełnia swoje obowiązki przez długi okres panowania. O losie Psyche dowiaduje się po latach, w czasie podróży odwiedzając niewielką świątynię w Essurze – jej kapłan opowiada historię Istry, która ze śmiertelniczki stała się boginią. To powtórzenie dziejów Psyche, jest jednak zniekształcone: według niej dwie siostry Istry ujrzały boski pałac i z zazdrości uknuły plan, by zburzyć jej szczęście. Orual traktuje tę historię jako okrutną drwinę bogów. Postanawia zatem spisać prawdziwą historię i obciążyć bogów winą.
Część druga W drugiej części powieści dochodzi do przemiany głównej bohaterki. Paradoksalnie przyczynia się do niej spisanie przez Orual księgi życia, świadczącej przeciwko bogom, mającej obnażyć krzywdę, jaką jej wyrządzili. W rezultacie poznaje, że tak naprawdę to ona ponosi największą winę – skrzywdziła wszystkie bliskie jej osoby. Młodszą siostrę Rediwal porzuciła dla Psyche. Lisa, swojego nauczyciela i przybranego dziadka, ustanowiła swoim doradcą w Glome, zamiast pozwolić mu wrócić do ojczyzny, do Grecji, za którą tęsknił każdego dnia.