Bardię, zaufanego żołnierza, dowódcę wojsk, jedynego mężczyznę, którego obdarzyła uczuciem – zazdrosna o jego żonę, Ansit, zamęczała nadmiarem obowiązków, byle jak najdłużej zatrzymać go przy sobie. I wreszcie Psyche, najukochańszą siostrę, za którą była gotowa umrzeć – zniszczyła jej szczęście małżeńskie i skazała na cierpienie przez zaborczą, egoistyczną miłość, jaką do niej żywiła. Kochała zachłannie, pożerając ukochanych niczym Cień Bestii spod Szarej Góry. Orual, świadoma, że coraz bardziej podupada na zdrowiu, decyduje się dopisać zakończenie swojej księgi, by odwołać wcześniejsze oskarżenia, uznać swoją winę i umrzeć w prawdzie. Opisuje także dziwne sny, które nawiedzały ją każdej nocy oraz równie niezrozumiałe, lecz prowokujące do refleksji, widzenia. Najważniejszym z nich jest wizja sądu, podczas którego odczytuje swoją księgę, oskarżenie przeciwko bogom. Dowiaduje się, że to jej skarga jest odpowiedzią, którą tak bardzo pragnęła usłyszeć. Zaczyna także rozumieć, dlaczego nie mogła uzyskać jej przez całe życie. Po procesie Orual, prowadzona przez Lisa, poznaje dzieje Psyche, łudząco podobne do jej własnych, rzeczywistych i sennych przeżyć.