Michał Łabuś (ur. 1 listopada 1885 w Cichawie, zm. 31 października 1933 w Krakowie) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Józefa i Marii z domu Długoszówna, urodzony 1 listopada 1885 w Cichawie. W 1905 ukończył C. K. Gimnazjum św. Anny w Krakowie. Podjął studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie uczęszczał dwa lata. Od 1906 działał w Towarzystwie Gimnastycznym Sokół, a w latach 1911–1914 działał w Stałych Drużynach Polowych Towarzystwa Gimnastycznego Sokół w Nowym Sączu. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich. Służył w 2 pułku piechoty w składzie II Brygady, a później w 4 pułku piechoty w składzie III Brygady, mianowany chorążym piechoty. W szeregach Polskiego Korpusu Posiłkowego był dowódcą oddziału karabinów maszynowych na przełomie 1917/1918. W szeregach II Korpusu Polskiego w Rosji awansowany na podporucznika piechoty. Od maja 1918 był w niewoli niemieckiej.