W maju 1920 r. powrócił do kraju i zamieszkał w Warszawie i podjął pracę na Politechnice Warszawskiej. W 1921 został profesorem zwyczajnym na Wydziale Budowy Maszyn i Elektrotechniki Politechniki Warszawskiej (od 1921 r. Mechaniczny). Do przejścia na emeryturę (w 1927 r.) pełnił funkcję kierownika Katedry i Zakładu Budownictwa Przemysłowego. Pracował również na stanowisku kierownika technicznego w Centralnym Zarządzie Wytwórni Wojskowych.
Równolegle z pracą dydaktyczną na uczelni, a także po przejściu na emeryturę, prof. M. Bronikowski współpracował bliżej z przemysłem zbrojeniowym, m.in. jako kierownik techniczny w Centralnym Zarządzie Wytwórni Wojskowych (później: Państwowych Wytwórniach Uzbrojenia), z ramienia którego przez sześć lat nadzorował budowę fabryk zbrojeniowych w Warszawie, Radomiu, Skarżysku-Kamiennej i Pionkach. Od 1928 r. do wiosny 1939 r. był zaangażowany zawodowo przy rozbudowie Chodakowskich Zakładów Tworzyw Sztucznych pod Sochaczewem. Okres II wojny światowej spędził w Warszawie, a po powstaniu warszawskim wysiedlony ze stolicy znalazł schronienie w Łowiczu.
Został odznaczony Orderem Świętego Stanisława. Po śmierci jego ciało spoczęło na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kw.