Namiot Spotkania ma być symbolem obecności Bożej pośród ludzi.
Terminologia Hebrajskie słowo miškān pochodzi od rdzenia škn, który w formie podstawowej (qal) oznacza „zatrzymać się”, „zabawić”, „mieszkać” i było używane do określenia mieszkania w namiocie (np. Rdz 9,27; Sdz 9,11), jak również trwałego mieszkania (Rdz 35,22; 49,13), a często towarzyszyły mu podkreślenia rangi w postaci dodania określeń: „na wieki” lub „z pokolenia na pokolenie” (np. Ps 37, 27.29; Iz 34,17). W Księdze Wyjścia czasownik škn jest używany w opisie relacji Jahwe – Izrael i Jahwe – Mieszkanie. Słowo miškān powstało poprzez dodanie do czasownika škn prefiksu (preformatywy rzeczownikowej) mēm, co w języku hebrajskim często nadaje rzeczownikowi odczasownikowemu charakter miejsca. Termin miškān oznacza więc dosłownie „miejsce zamieszkania”, „mieszkanie”. Dla określenia rangi sanktuarium Boga Izraelici używali słów podniosłych, ale często także prostych, o znaczeniu emocjonalnym, np. bêt (dom) czy też miškān (mieszkanie). W obrocie świeckim czasownik miškān oznaczał zamieszkanie, np. w domu (Jr 9,18; 51,30; Hi 18,21) lub w namiocie (Lb 16,24.27; 24,5; Ez 25,4; Hi 21,28; Iz 54,2), a czasem także spoczęcie-zamieszkanie w grobowcu (Iz 22,16;