Ps 49,12). W bloku tekstu Wj 25–40 termin miškān używany jest 58 razy, w bloku Lb 1–10 – 30 razy.
Jak w świeckim użyciu, tak i w odniesieniu do sanktuarium Jahwe, termin miškān oznacza mieszkanie w sensie trwałego pobytu. Księga Wyjścia mówi więc o trwałym zamieszkaniu Jahwe w sanktuarium na pustyni. Stary Testament używa tego samego określenia w odniesieniu do Świątyni Jerozolimskiej. Ta stała obecność, zadomowienie się, jest interpretowane jako łaska Jahwe okazana Izraelowi.
Septuaginta nie podąża za hebrajskim źródłosłowem, ale oddaje słowo miškān (może ze względu na podobieństwo brzmieniowe) terminami o znaczeniu „namiot”: σκηνή (ok. 106 razy) lub σκήνωμα (17 razy). Tłumacz Wulgaty użył słowa tabernaculum („namiot”, „chata”). W źródle kapłańskim termin zarezerwowany jest dla świętego Namiotu. Termin ’ōhel mô‘ēd (Namiot Spotkania) pojawia się w księgach kapłańskich ok. 130 razy, a w tekście masoreckim łącznie ok. 146 razy (Lb – 56, Kpł – 43, Wj – 34, 2 Krn – 4, 1 Krn – 3, Pwt – 2, Joz – 2, 1 Sm – 2, 1 Krl – 1).