Służyły one do wiązania tkanin w całość – miało to ułatwić przenoszenie i składanie Namiotu w poszczególnych miejscach pobytu.
Od góry Namiot Spotkania był pokryty poszyciem wykonanym z jedenastu, połączonych ze sobą skór kozich (lub pasów tkaniny wytworzonej z koziej sierści), nakrytych barwionymi na czerwono skórami baranimi, na których z kolei układano warstwę ze skór zwierząt określanych hebrajską nazwą tachasz (być może delfinów, borsuków bądź fok).
Wnętrze tak wykonanego namiotu było podzielone na dwa pomieszczenia. Pomieszczenie zewnętrzne było „miejscem świętym”, w którym ustawiony był ołtarz kadzidlany, od strony północnej stół (šulhān) z drewna akacjowego, na którym układano chleby pokładne, a od strony południowej menora.
Między ołtarzem a Świętym Świętych ustawiane było duże naczynie (kār – pochodzi od rdzenia, który wskazującego na „czynienie okrągłym” lub na „okrągły przedmiot”, czyli: garnek, dzbanek, miednicę, kadź) służące do rytualnych oczyszczeń przez kapłanów rąk i nóg (Wj 30,19;