52–60..
W trakcie francuskiej inwazji na Rosję w 1812 roku, członkowie Wielkiej Armii mieli dopuszczać się kanibalizmu na skutek głodu spowodowanego srogą rosyjską zimą.
Pasażerowie francuskiego statku „Méduse”, którzy przeżyli jego zatonięcie w 1816 roku, w trakcie trzynastu dni dryfowania na prowizorycznej tratwie praktycznie bez jedzenia, uciekli się z desperacji do kanibalizmuLa véritable histoire du "Radeau de la Méduse", Arte France & Grand Angle Productions. TV documentary, 2015..
Około roku 1820 w Basutolandzie (obecnie Lesotho) zapanował głód, a miejscowe plemiona zaczęły polować na sąsiadów, których ciała następnie zjadano. Od tej pory kanibalizm zaczęto uprawiać tam regularnie. Schwytanym ofiarom łamano nogi, by nie mogły uciec. W ten sposób powstało coś w rodzaju „żywej spiżarni”. Za największy przysmak uchodziły dzieci i kobiety.
Kanibalizmu dopuścili się członkowie zaginionej ekspedycji Franklina z 1845 roku.
Grupa amerykańskich pionierów, zwana wyprawą Donnera, uciekła się do kanibalizmu w górach Sierra Nevada zimą 1846–1847.
Przypadki kanibalizmu odnotowano w czasie wielkiego głodu w Galicji z lat 1847–1848.
Podczas klęski głodu w Rosji w latach 1921–1922 odnotowano „tysiące przypadków” kanibalizmu.