Stanisław Sławski (ur. 1841 w Zamościu pod Szamotułami, zm. 13 stycznia lub 9 września 1913 w Poznaniu) – polski prawnik, powstaniec styczniowy.

Syn Sylwestra i Teresy z Goldmanów. Ukończył Gimnazjum Marii Magdaleny w Poznaniu. W latach 1858–1859 studiował prawo na Uniwersytecie Humboldtów w Berlinie, a potem jeszcze dwa lata na Uniwersytecie Wrocławskim. Po studiach przeniósł się do Poznania i został tu asesorem sądowym. Staż w sądzie przerwał na wieść o wybuchu powstania styczniowego. Przekradłszy się przez granicę zaborów, dołączył do wojsk powstańczych. Po upadku powstania wrócił do Poznania i dokończył staż. W 1870 powołany został pod broń jako rezerwista. W wojnie francusko-pruskiej (1870–1871) dotarł prawie do Paryża, ale wrócił znacznie osłabiony zdrowotnieSławomir Leitgeber, Poznańska rodzina Sławskich, w: Kronika Miasta Poznania, nr 3-4/1993, s.294-297, ISSN 0137-3552.