W 1871 nominowany na sędziego w sądzie w Szamotułach, gdzie osiadł z poślubioną w 20 lipca 1869 w Poznaniu Konstancją Ziołecką oraz córką Matyldą. Przebywał tam do 1879, kiedy to otrzymał stanowisko sędziowskie w Sądzie Ziemiańskim (Landes-Gericht) w Poznaniu. Powołany został później na przewodniczącego Izby do spraw Handlowych, funkcję tę pełniąc przez następnych 20 lat. Był jedynym w Poznaniu sędzią-Polakiem, powołanym na przewodniczącego komisji egzaminacyjnej na tłumaczy przysięgłych. W 1892 władze miejskie powołały go na członka Deputacji Szkolnej, gdzie również pracował przez następne 20 lat. Cieszył się zaufaniem arcybiskupa Floriana Stablewskiego, udzielając mu licznych porad prawnych. W 1906 przeszedł na emeryturę, otrzymując Order Orła Czerwonego III klasy.
Był namawiany do kandydowania do parlamentu pruskiego, czego jednak odmawiał. W miejsce tego cały wolny czas poświęcił badaniom dawnego prawa polskiego, głosząc w tym zakresie liczne prelekcje i wykłady. Od 1894 do śmierci był członkiem PTPN. Był bibliofilem i zgromadził pokaźny księgozbiór prawniczy.
W 1890 nabył niewielką kamienicę na ul. Zamkowej 5, blisko narożnika Starego Rynku, gdzie mieszkał aż do śmierci w 1913.