Anna Michajłowna Pankratowa (, ur. w Odessie, zm. 25 maja 1957 Moskwie) – radziecka historyk i polityk.
Życiorys W 1917 ukończyła studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Odeskiego (Noworosyjskiego), podczas wojny domowej w Rosji uczestniczyła w ruchu partyzanckim w guberni odeskiej, 1919 wstąpiła do RKP(b), później była funkcjonariuszką partyjną na Ukrainie i na Uralu. W 1925 ukończyła Instytut Czerwonej Profesury, w latach 1926–1930 wykładała w Akademii Wychowania Komunistycznego im. Krupskiej, Moskiewskim Instytucie Pedagogicznym im. Lenina, na Komunistycznym Uniwersytecie im. Jakowa Swierdłowa, w Akademii Wojskowo-Politycznej im. Tołmaczowa oraz na Uniwersytecie Moskiewskim, Uniwersytecie Saratowskim i Akademii Nauk Społecznych przy KC WKP(b). Była wychowanką Michaiła Pokrowskiego, w latach 30. XX w jako jedna z nielicznych uniknęła represji w czasie rozprawy Stalina z tzw. „pokrowszczyzną”, później brała udział w tzw. odbudowie nauk historycznych, w latach 1938–1947 była starszym pracownikiem naukowym i zastępcą dyrektora Instytutu Historii Akademii Nauk ZSRR.