Była redaktorem podręcznika historii dla wszystkich klas szkoły średniej, wielokrotnie wznawianego po śmierci Stalina, a także (1953–1957) redaktorem naczelnym miesięcznika „Woprosy istorii”. Od 28 stycznia 1939 członek korespondent Akademii Nauk ZSRR, od 23 października 1953 akademik Akademii Nauk ZSRR. Członek korespondent Niemieckiej Akademii Nauk i Rumuńskiej Akademii Nauk, honorowy członek Węgierskiej Akademii Nauk. Badała dzieje historii rosyjskiego ruchu robotniczego i dyplomacji ZSRR. Główna jej praca to Pietierburgskij „Sojuz bor’by za oswobożdienije raboczego kłassa” (1940).
Od 14 października 1952 do końca życia członek KC KPZR. Od 1955 do śmierci przewodnicząca Narodowego Komitetu Historyków ZSRR. Deputowana do Rady Najwyższej ZSRR, 1954–1957 członek Prezydium tej rady.
Została pochowana na moskiewskim Cmentarzu Nowodziewiczym.
Odznaczenia Order Lenina (1953) Order Czerwonego Sztandaru Pracy (dwukrotnie – 1945 i 1957) Nagroda Stalinowska (1946) oraz medale.
Bibliografia Nowa encyklopedia powszechna PWN, red. Barbara Petrozolin-Skowrońska, Warszawa 1998, t. 4, s.