Maron (zm. 410) – syryjski mnich, czczony jako święty przez Kościół katolicki i Kościół prawosławny, organizator życia duchowo-klasztornego w Libanie od V wieku. Od jego imienia nazwę wziął Kościół maronicki. Maron był znany ze swojej pracy misyjnej, przypisywanych mu uzdrowień i cudów oraz ascezy.
Życie i działalność Brak dokładnych informacji i szczegółów na temat jego życia. Urodził się w połowie IV wieku w Syrii, został pustelnikiem eremitą w górach w regionie Taurus Cirrus, w pobliżu Antiochii. Jego ascetyczny tryb życia i cuda, które zostały mu przypisane przyciągnęły do niego wielu zwolenników i przyniosły mu sławę w całym cesarstwie. W około 405 Jan Chryzostom wysłał mu list, wyrażając swój szacunek i oddanie, z prośbą o modlitwę za niego.
Kościół maronicki Maron jest uważany za duchowego ojca zgromadzenia zakonnego-które dało podstawy do powstania Kościoła maronickiego. Maron spędził większość swego życia na syryjskich górach.