thumb|250px|Jan Matejko: Stańczyk, 1862, obecnie w Muzeum Narodowym w Warszawie. Dialog przeciw różnorodności i zmienności polskich strojów (łac. In Polonici vestitus varietatem et inconstantiam dialogus) – satyra Klemensa Janickiego w języku łacińskim, napisana w 1541 lub 1542, wydana po raz pierwszy w Antwerpii w 1563 razem z Żywotami królów polskich.
Geneza i okoliczności powstania Wizyta Stanisława Gąski, znanego z ostrego dowcipu nadwornego błazna zwanego Stańczykiem, na dworze króla Zygmunta I Starego wywołała ożywienie w znajdującej się tam również pracowni Janickiego. Przebywający wówczas na Wawelu, w kwaterze swojego mecenasa, wojewody krakowskiego Piotra Kmity, Janicki chętnie szukał towarzystwa Stańczyka, który imponował mu trzeźwym sądem w polityce i w prowadzeniu interesów. Zainteresował się on wyjątkowo jedną z toczących się tam codziennie rozmów, podczas której ostra krytyka różnorodności, zmienności i pstrokacizny w strojach szlachty ze strony Stańczyka zrobiła na nim szczególne wrażenie, inspirując go do napisania satyrycznego Dialogu. Utwór został wydany dopiero 20 lat później.