W okresie stalinizmu Esfir Szub przyjęła postawę konformizmu, starając się nie podejmować ryzyka i przetrwać. Działała w roli rzemieślnika, który sprawnie realizuje stawiane przed nim zlecenia. W latach 30. zrealizowała jeszcze kilka filmów dokumentalnych, m.in. w 1939 roku kompilacyjny film Hiszpania. Zajmowała się jednak głównie samodzielnym kręceniem dokumentów. Podczas drugiej wojny światowej radziecki przemysł filmowy wycofał się do Ałmaty, gdzie realizowała kroniki filmowe razem z Dzigą Wiertowem. Zmarła w 1959 roku. Pochowana na Cmentarzu Nowodziewiczym w MoskwieШуб Эсфирь Ильинична (1894-1959)
Twórczość Esfir Szub, jak większość twórców kojarzonych z radziecką szkołą montażu, pragnęła realizować filmy ściśle związane z teraźniejszością i ją właśnie przedstawiające. Jak sama deklarowała: „chcemy filmować dzisiejszy dzień, dzisiejszych ludzi, dzisiejsze zdarzenia”. Jej filmy były efektem kompilacji różnorodnych materiałów wydobytych z archiwów (tzw. found footage) i przedstawiały historię najnowszą Rosji i ZSRR z perspektywy marksizmu-leninizmu.