Twórczość techniczną definiował jako działanie, „w wyniku którego powstaje celowo obmyślany układ własności i właściwości środków technicznych lub sposoby postępowania, społecznie uznane za nowe i odpowiadające aktualnym lub potencjalnym potrzebom”. Dietrych opisywał dwie metody twórczego, technicznego myślenia: „algorytmiczne” i „heurystyczne”. Pierwsze polegają na operacjonalizacji przy pomocy formuł logicznych i matematycznych, drugie polegają na wyborze optymalnego rozwiązania wśród wielu możliwych.
Podstawy filozofii techniki Dietrycha zawarte są w pracy „System i konstrukcja”, a liczne refleksje filozoficzne zawierają tzw. „kartki”, zwięzłe jednostronicowe prezentacje wybranych problemów publikowane m.in. w miesięczniku „Mechanik” w latach 1983–1991.
Działalność społeczna
Przez całe życie prowadził aktywną działalność społeczną i publicystyczną inspirowaną filozofią chrześcijańską. Krytykował wielkie ideologie XX wieku, opisywał sytuację człowieka jako rozpiętą między „Scyllą socjalizmu a Charybdą liberalnego kapitalizmu”. Odrzucał obie te ideologie i uważał, że są one nie do pogodzenia z katolicką nauką społeczną. Zarówno systemy totalitarne, jak i techniczno-kapitalistyczną wiarę w nieograniczony postęp uznawał za zagrożenie dla istnienia człowieka i cywilizacji.