Dzieje się tak dlatego, że w ujęciu Dietrycha technosfera nie jest w stanie samodzielnie wyznaczyć granic rozwoju, ani prawidłowo rozpoznać prawdziwych potrzeb człowieka, choć jej celem jest ich zaspakajanie. W teorii Dietrycha podstawowe są pojęcia „system” i „konstrukcja”. „System” to „relacja sprzężeń i przekształceń”, a „konstrukcja ” to „własność pewnego zbioru obiektów, z których żaden nie jest identyczny z drugim. Ale mogę być tej samej konstrukcji”, konstrukcję określają „cechy konstrukcyjne”. Tym samym Dietrych redefiniował pojęcie „konstrukcji”, które w teorii techniki najczęściej odnosi się do obiektów materialnych. Informacją o „konstrukcji” jest „zapis konstrukcyjny”. „Cechy konstrukcyjne” Dietrych opisywał przy pomocy „postaci”, czyli struktury lub konfiguracji składającej się na jakąś całość oraz „wymiaru”, czyli przestrzennej rozłożenia elementów. Teorię konstrukcji Dietrycha determinuje teleologiczny holizm, który zakłada „projektowane integralne” (zgodnie z zasadą prymatu całości na częścią), skierowane na cel (koniec działań), który można zweryfikować przy pomocy kryteriów. Ważne miejsce w teorii Dietrycha zajmowała refleksja o naturze innowacji technicznej.