W zaistniałej sytuacji Skirmunt skoncentrował się na próbie tworzenia armii polskiej z jeńców, która miała stanowić formalnie część Armii Polskiej we Francji. Spotkał się jednak z niechęcią strony włoskiej, która wolała tworzenie polskich oddziałów ochotniczych u boku armii włoskiej. Władze włoskie w końcu zgodziły się jednak na przesunięcie polskich jeńców, przebywających w ok. 2 tysiącach obozów mieszanych do dwóch czysto polskich obozów.
By przyspieszyć rekrutację Polaków Skirmunt uzyskał polecenie: 1) skoncentrowania przymusowego jeńców polskich w osobnych obozach, wolnych od wszelkich wpływów austriackich i niemieckich, 2) poddania polskich obozów pod osobną komendę oficera dobrze ze sprawą obeznanego i życzliwie do niej się odnoszącego, 3) poddanie tych obozów odpowiedniej organizacji oraz propagandzie polskiej, 4) wyjednanie dla nich ulg w warunkach bytu, 5) periodycznego odwiedzania obozów i opieki nad jeńcami, 6) badanie ich usposobienia wobec tworzącej się armii polskiej.Ireneusz Kolendo, Powstanie i działalność misji Komitetu Narodowego Polskiego w Rzymie. (30 X 1917–1 VII 1919), w: Acta Universitatis Lodziensis. Folia Historica, t. 8, 1981, s. 23.