W końcu 1917 roku otrzymano zgodę na zgromadzenie jeńców Polaków osobno, w wydzielonych dla nich obozach. W listopadzie 1917 roku polscy jeńcy wojenni w niewoli włoskiej zostali zebrani pod Casertą (około 5000), a na początku 1918 roku przydzielono im obóz w Santa Maria Capua Vetere, niedaleko Kapui, w prowincji Caserta. W połowie 1918 roku liczba polskich jeńców wzrosła do około 15 tysięcy, rozrzuconych w dziesiątkach obozów.
Formowanie Armii Polskiej we Włoszech We wrześniu 1918 roku Sidney Sonnino wyraził zgodę na sformowanie armii polskiej we Włoszech. 20 września do Rzymu wyjechała polsko-francuska misja wojskowa, dowodzona przez majora Leona Konstantego Radziwiłła, któremu towarzyszył m.in. kapitan Marian Dienlst-Dąbrowa oraz porucznik Wilhelm Hörl. Radziwiłłowi udało się sprowadzić z Francji uzbrojenie i umundurowanie dla tworzonej z jeńców polskich armii. 12 października minister Sonnino podkreślił, że żołnierze polscy będą musieli walczyć we Włoszech, jednak wkrótce nastąpił rozejm włosko-austriacki i nie było to konieczne. 29 października 1918 roku włoski minister opieki nad weteranami wojennymi Leonida Bissolati zawiadomił kierownika Misji KNP, iż Dowództwo Główne wyraziło zgodę na rozpoczęcie rekrutacji do armii polskiej.