Cechą charakterystyczną było budowanie szop z kamienia (łatwo dostępnego piaskowca istebniańskiego z pobliskich wychodni). Kamień był zgrubnie obrabiany w bloki o rozmiarach 30-40×10 cm, pozwalających na ręczny transport. Z bloków tych układano ściany szop, nie używając zaprawy ani innego wypełnienia. Mimo tego, ściany o grubości rzędu 40 cm były wystarczająco szczelne. Budowlę (o rozmiarach rzędu 3×4 metry) nakrywał dach dwuspadowy, o konstrukcji krokwiowo-jętkowej, kryty gontem, deskami, a w późniejszych czasach – blachą. Podłogę stanowiło klepisko. Budowla nie miała okien, drewniane drzwi były osadzone w przedniej ścianie. Miejsca do spania bywały urządzone na belkach stropowych, podłogę zajmowały zwierzęta. Spotkać można było umeblowanie w postaci przepołowionego pnia służącego jako stołek/stolik i gwoździ lub kołków do wieszania ubrań.
W pomieszczeniu nie było paleniska. Do gotowania służyła wzniesiona w pobliżu mniejsza budowla.
Szopy budowano w pobliżu źródła wody oraz z dostępem do drogi. W odróżnieniu od zwyczajów tatrzańskich czy gorczańskich, szałasy budowano na samym skraju polany, tuż przy linii drzew, co dawało osłonę od nadmiernego nasłonecznienia, wiatru czy śniegu. W okresie rozkwitu pasterstwa było ich wiele. Na terenie dwóch tylko miejscowości Żarnówka Duża i Żarnówka Mała w 1939 r.