było ich około 30.
W drugiej połowie XX wieku, wraz z zanikiem pasterstwa w Beskidzie Małym, szałasy przestały być potrzebne i w większości uległy zniszczeniu. Nieliczne są używane w dalszym ciągu np. jako składy siana. Obecnie kamienne szałasy, a najczęściej tylko ich pozostałości, spotkać można na stokach Magurki Wilkowickiej, Chrobaczej Łąki, Czupla, Suchego Wierchu, Kiczery, Jaworzyny, Żaru, Wielkiej Cisowej Grapy i Przykrzycy. Ostatni zachowany w całości kamienny szałas znajduje się w miejscowości Okrajnik na stokach Przykrzycy. W czasie II wojny światowej ukrywali się w nim partyzanci.
Budowle te właściciele nazywali szopami, stajniami lub kołybami (czyli „kuchenkami“). Nazwę szałas wprowadzili najprawdopodobniej autorzy przewodników turystycznych. Używana obecnie w opracowaniach nazwa „kamienne szałasy” była miejscowej ludności nieznana.
Przypisy
Kategoria:Obiekty w Beskidzie Małym Kategoria:Pasterstwo