Na czwartą serię złożyło się dwadzieścia egzemplarzy, z których część trafiła do odbiorców zagranicznych, takich jak policja Saksonii, przedsiębiorstwa południowokoreańskie czy hiszpańska firma Helibravo. Kilka maszyn zasiliło instytucje cywilne, inne trafiły do jednostek specjalnych, w tym Jednostki Wojskowej GROM, podległej wówczas Ministerstwu Spraw Wewnętrznych. Marynarka Wojenna otrzymała dwa śmigłowce W-3RM, a kolejne trafiły do wojsk lądowych w zmodyfikowanej odmianie W-3W.
Piąta i szósta seria produkcyjna obejmowały po dwadzieścia maszyn. Trafiły one głównie do polskich jednostek wojskowych, między innymi do 66. Dywizjonu Lotniczego i 47. Szkolnego Pułku Śmigłowców. Kilka śmigłowców sprzedano zagranicznym klientom – Korei Południowej, Republice Południowej Afryki, Czechom czy Saksonii. W ramach szóstej serii doszło do transakcji wymiany, w której Polska przekazała Czechom jedenaście Sokołów w zamian za dziesięć myśliwców MiG-29. thumb|W-3WA Sokół Siódma i ósma seria również liczyły po dwadzieścia maszyn. Trafiły one do odbiorców w kraju i za granicą – do Wietnamu, Korei Południowej, Rosji oraz polskich jednostek wojskowych i Marynarki Wojennej. Sześć W-3WA ósmej serii weszło w skład kontyngentu wojskowego w Iraku. Powstały również kolejne odmiany specjalistyczne, jak W-3AE (wersja ewakuacji medycznej) czy W-3PPD Gipsówka (powietrzny punkt dowodzenia).