Początkowo planowano szeroką współpracę z Aerofłotem. Ostatecznie w latach 1988–1990 do ZSRR dostarczono jedynie dwadzieścia egzemplarzy drugiej i trzeciej serii produkcyjnej. Eksploatacja w trudnych warunkach ujawniła zarówno zalety, jak i ograniczenia konstrukcji. W lipcu 1990 roku śmigłowiec 300202, przeciążony o tonę i pilotowany przy zbyt dużej prędkości, uległ katastrofie, w której zginęło pięć osób. Rok wcześniej inny egzemplarz został uszkodzony podczas lądowania w głębokim śniegu.
Rosyjscy piloci pozytywnie oceniali stosunek mocy do masy i możliwości przewozowe W-3, podkreślając jego przewagę nad Mi-2, ale maszyny niekiedy przeciążano, co zwiększało ryzyko wypadków. Proces certyfikacji w ZSRR przedłużał się, dlatego równolegle zakłady w Świdniku uzyskały tymczasowy certyfikat krajowy we wrześniu 1988 roku, a dwa lata później – pełny dokument dopuszczający do użytku cywilnego.