W tym samym okresie rozpoczęto rozwój wariantów specjalistycznych. W 1988 roku powstała wersja sanitarna W-3R (nr 320210, SP-SXU) przygotowana dla Instytutu Kardiologii w Zabrzu. Po krótkiej eksploatacji maszyna trafiła do Zespołu Lotnictwa Sanitarnego w Lublinie. W 1991 roku zaprezentowano zmodyfikowaną wersję W-3A, dostosowaną do standardów amerykańskiego certyfikatu lotniczego FAR-29. Oblot odbył się w lipcu 1992 roku, a rok później uzyskano pełny certyfikat europejski, co otworzyło drogę do eksportu.
Druga seria produkcyjna liczyła 23 śmigłowce. Jej pierwszy egzemplarz, SP-SUI (310301), wykonano na zamówienie Państwowej Inspekcji Radiowej i wyposażono w specjalny system anten. W marcu 1990 roku oblatano prototyp uzbrojonego W-3U Salamandra (360317), który testowano z zasobnikami rakietowymi Mars-2, B8-10, ZR-8, wyrzutnią pocisków przeciwpancernych 9K114 Szturm i działkiem GSz-23Ł. Projekt nie zainteresował wojska, maszynę przerobiono na transportową i sprzedano Birmie.