Po ukończeniu szkoły wrócił do Władywostoku i od listopada 1937 do listopada 1938 był dowódcą wachty bojowej na okręcie podwodnym „L-19”. Następnie na krótko przez okres dwóch miesięcy był dowódcą okrętu podwodnego „L-12”, po czym został skierowany na specjalny kurs doskonalący dla dowódców okrętów podwodnych Floty Oceanu Spokojnego, który ukończył w lipcu 1938 roku. Następnie został zastępcą dowódcy okrętu podwodnego „L-12” i funkcję tę pełnił do sierpnia 1941 roku.
Po ataku na ZSRR pełnił nadal służbę na okrętach Floty Oceanu Spokojnego. W okresie od sierpnia 1941 do maja 1944 roku był dowódcą okrętu podwodnego „Szcz-128”, a następnie do lipca 1945 roku dowódcą „Szcz-130”, będąc dowódcą tego okrętu brał udział w działaniach rozpoznawczych przeciwko japońskim portom na półwyspie koreańskim. W lipcu 1945 roku został I oficerem-nawigatorem floty 1 oddziału Wydziału Operacyjnego Sztabu Floty Oceanu Spokojnego, aktywnie uczestnicząc w przygotowaniu operacji Floty Oceanu Spokojnego opanowania portów koreańskich w ramach operacji przeciwko wojskom japońskim na Dalekim Wschodzie i funkcję tę pełnił także po zakończeniu wojny do lipca 1947 roku.