Potem wrócił na stanowiska dowódcze i kolejno był: dowódca 3 dywizjonu 5 Brygady Okrętów Podwodnych (1947 – 1949), 1 dywizjonu 1 Brygady Okrętów Podwodnych (1949 – 1951), dowódcą 124 Brygady Okrętów Podwodnych (1951 – 1953) i dowódcą 9 Brygady Okrętów Podwodnych (1953 – 1954), które wchodziły w skład 7 Floty, przemianowanej maju 1953 roku na Flotę Oceanu Spokojnego, przywracając jej dawną nazwę.
W grudniu 1954 roku został skierowany na akademicki kurs oficerski przy Akademii Marynarki Wojennej im. Woroszyłowa, który ukończył w listopadzie 1955 roku, po czym pozostała w dyspozycji dowódcy marynarki wojennej.
W styczniu 1956 roku został dowódcą 154 Samodzielnej Brygady Okrętów Podwodnych Floty Czarnomorskiej i funkcję pełnił do maja 1957 roku, po czym został szefem sztabu i I zastępcą dowódcy sił podwodnych Floty Bałtyckiej i pełnił ją do maja 1960 roku. Następnie w okresie od maja 1960 do czerwca 1962 roku był komendantem kursów oficerskich przy Akademii Marynarki Wojennej oraz wykładowcą katedry taktyki okrętów podwodnych. W latach 1962–1966 pełnił funkcję pomocnika dowódcy Floty Północnej.