Kinematograf Lebiedzińskiego – aparat kinematograficzny służący jednocześnie do rejestracji materiału filmowego oraz jego projekcji, skonstruowany w 1895 roku przez polskiego wynalazcę Piotra Lebiedzińskiego.
Historia
Piotr Lebiedziński był chemikiem, przedsiębiorcą oraz fotografem. Od 1893 roku zainteresował się zagadnieniem tzw. "żywej fotografii", której rozwój zapoczątkował powstanie filmu. Technika ta polegała na robieniu serii zdjęć oraz ich projekcji z odbitek wykonanych z negatywów w wyniku czego powstawał obraz przedstawiający płynny ruch.
W 1895 roku we współpracy z Janem oraz Józefem Popławskim wynalazca zbudował specjalne urządzenie nazywane kinematografem Lebiedzińskiego. Urządzenie składało się z dwóch urządzeń kamery ważącej 5 pudów pozwalającej na rejestrację 14 klatek na sekundę oraz aparatu projekcyjnego.
Obraz rejestrowany był na szklanej kliszy umieszczonej w metalowej ramce, na której mieściło się 5 ujęć. Aparat zdjęciowy posiadał zasobnik na 100 takich klisz dających w sumie 500 zdjęć. Projektor wyświetlał ruchomy obraz z serii szklanych klisz dając w sumie pół minuty filmu.