Własna wytwórnia Don Backy założył własną wytwórnię, którą nazwał ironicznie Amicopol. Przyjaciel. (z wyraźnym odniesieniem do Celentano). Jako pierwszy singiel wydał „Cancone” (na stronie A) i „Casa bianca” (na stronie B). Wytwórnia Clan wydała natomiast inną wersję piosenki, nagraną wcześniej przez Don Backy’ego; łącznie więc istniały wówczas 4 wersje utworu (wliczając wersje Celentano i Milvy), co tylko podbiło wyniki sprzedaży utworu. „Canzone” w marcu 1968 roku dotarła do 1. miejsca na włoskiej liście przebojów Hit Parade Italia. W 1969 roku artysta wystąpił w konkursie Canzonissima, oraz na Festiwalu w San Remo, gdzie w parze z Milvą zaprezentował piosenkę „Un sorriso” (zajmując 3. miejsce). Wystąpił też w kilku filmach: Satyricon (reżyseria Gian Luigi przez Polidoro), Quarta parete (Adriano Bolzoni) i Barbagia (Carlo Lizzani), do którego skomponował również muzykę.
Lata 70. W 1970 roku wydał kilka singli: „Giugno”/„Agosto” i „Nostalgia”/„Cronaca” oraz drugą książkę, Cielo 'O Connors & Franz il Guercio, soci a Parigi. W 1971 roku powrócił na Festiwal w San Remo z piosenką „Bianchi cristalli sereni”.