Kiriłł Prokofjewicz Orłowski (ros. Кири́лл Проко́фьевич Орло́вский, ur. we wsi Myszkowicze w guberni mohylewskiej, zm. 13 stycznia 1968 tamże) – funkcjonariusz radzieckich organów bezpieczeństwa, dowódca partyzancki, Bohater Związku Radzieckiego (1943), Bohater Pracy Socjalistycznej (1958).
Życiorys Po ukończeniu szkoły w 1910 pracował w gospodarstwie ojca. W 1915 został powołany do rosyjskiej armii, był szeregowcem 251 zapasowego pułku piechoty w Moskwie, a w 1917 w plutonie saperów 65 pułku piechoty na Froncie Zachodnim, po rewolucji lutowej został dowódcą plutonu. Uczestnik I wojny światowej jako młodszy podoficer, pod koniec 1917 zdemobilizowany, od 1918 członek RKP(b), od czerwca 1918 uczestnik wojny domowej w Rosji jako bojec czerwonego oddziału partyzanckiego w guberni bobrujskiej, od grudnia 1918 do maja 1919 funkcjonariusz powiatowej Czeki w Orszy i gubernialnej Czeki w Bobrujsku. W 1920 ukończył moskiewskie kursy piechoty, w latach 1920-1935 był funkcjonariuszem Czeki/GPU/NKWD, w maju 1920 wraz z oddziałem przeszedł linię frontu radziecko-polskiego i do 1925 brał udział w tzw. „aktywnych operacjach bojowych” na terytorium Polski i Litwy, czyli w dywersyjnych działaniach bolszewickich przeciw władzom Polski i Litwy.