17 lutego 1943 wraz z oddziałem „Sokoły” zorganizował udaną zasadzkę na generalnego komisarza miasta Baranowicze Friedricha Fenza, Gebietskommissara obwodu baranowickiego Friedricha Stiuhra i Obergruppenführera wojsk SS Ferdinanda Zachariasa, jednocześnie zdobywając dokumenty i broń; Orłowski został wówczas ciężko ranny. W sierpniu 1943 odwołany do Moskwy, następnie pracował w organach NKGB Białoruskiej SRR w stopniu podpułkownika bezpieczeństwa państwowego, w lipcu 1944 zwrócił się do Stalina z prośbą o mianowanie go przewodniczącym kołchozu, w grudniu 1944 został przeniesiony do rezerwy z powodu inwalidztwa. Od stycznia 1945 przewodniczący kołchozu „Rasswiet” w obwodzie mohylewskim, od 25 lutego 1956 do 17 października 1961 zastępca członka KC KPZR. Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR od III do VII kadencji. Jego imieniem nazwano ulice wielu miast Białorusi i kołchoz.