Wodorek berylu, , uproszcz. – nieorganiczny związek chemiczny berylu z wodorem. Atomy wodoru są połączone z atomami berylu wiązaniami kowalencyjnymi (wiązanie trójcentrowe-dwuelektronowe), co odróżnia go od mających budowę jonową wodorków cięższych przedstawicieli metali ziem alkalicznych. Stosowany jako moderator w reaktorach jądrowych. W połowie lat 60. XX wieku był także rozważany jako składnik paliwa rakietowego (w połączeniu z nadchloranem amonu, ).
Synteza Beryl, w przeciwieństwie do pozostałych pierwiastków ze swojej grupy, nie reaguje bezpośrednio z wodorem. Jego wodorek został otrzymany po raz pierwszy w 1951 roku w wyniku reakcji dimetyloberylu, , z glinowodorkiem litu, , prowadzonej w eterze (produkt reakcji jest w nim nierozpuszczalny i się wytrąca).
Reakcję tę można przeprowadzić również, stosując diboran, , w charakterze reagenta. Produkt o wyższej czystości można otrzymać w wyniku rozkładu termicznego bis(tert-butylo)berylu, prowadzonego w temperaturze 210 °C.
Produkt o wysokiej czystości powstaje w wyniku reakcji trifenylofosfiny, z borowodorkiem berylu, .