że okupacyjne doświadczenia wykształciły u młodzieży postawy, cechujące się „… egoizmem rozwiniętym do rozmiarów, jakich istnienia nie podejrzewaliśmy […]. Współczucie przestało istnieć …”. Napisała również:
Po kapitulacji powstania została wysiedlona z Warszawy; kontynuowała działalność społeczną i opiekuńczą, początkowo w podkrakowskich wsiach i krakowskim Pogotowiu Opiekuńczym dla dzieci warszawskich (zob. akcja pomocy wysiedleńcom), a potem znowu w Warszawie.
Czasy powojenne Do września 1948 roku pracowała w Wydziale Opieki Społecznej Zarządu Lewobrzeżnej Warszawy, w Ministerstwie Pracy Opieki Społecznej oraz w Ministerstwie Oświaty jako wizytator Domów Dziecka. Jej rezygnacja z tej pracy i wyjazd do Lidzbarka Warmińskiego były wyrazem protestu przeciw „nowym porządkom” i metodom wychowywania „budowniczych socjalizmu”. W Lidzbarku objęła kierownictwo Państwowego Domu Dziecka. Przygotowywała opracowania na temat nauczania i wychowania. Te publikacje sprawiły, że po odwilży październikowej (1956) otrzymała stanowisko kierownika redakcji pedagogicznej w Polskim Radio (prowadziła audycję „Pięć minut o wychowaniu”). Po kilku latach objęła w Towarzystwie Przyjaciół Dzieci redakcję miesięcznika „Przyjaciel Dziecka”. W tym czasie podjęła inicjatywę tzw.