„podwórkowego wychowywania dzieci”, którą udało jej się zainteresować grono ofiarnych społeczników (część wyników tej pracy przedstawiła w pracach „Pedagogika podwórkowa” i „Wychowywanie na podwórku”) . Równocześnie pełniła społecznie funkcję kuratora sądowego dla nieletnich, pracowała jako opiekun rodzin niepełnosprawnych wychowawczo, pisała i redagowała poradniki dla innych opiekunów społecznych (np. „Gdy rodzina potrzebuje pomocy”). W swoim domku w Aninie przy ulicy IX Poprzecznej (przerobionym z przedwojennego domku letniskowego) przez ponad 50 lat opiekowała się wieloma ludźmi bezdomnymi, bez środków do życia, dając im schronienie i „talerz zupy”. Aniński adres był zawsze niezawodny dla przedstawicieli Ruchu Gaudium Vitae (stowarzyszenie wspierające samotne, często młodociane matki, odrzucone przez rodziny, partnerów lub środowisko).
W całym okresie narastania opozycji antykomunistycznej w Polsce „dziupla” Ireny Chmieleńskiej służyła opozycjonistom, np. z KOR i Solidarności (korzystał z niej Jacek Kuroń i wielu innych znanych działaczy) – w Aninie działała drukarnia, przechowywano papier, farby, wydawnictwa podziemne. Z tego lokalu korzystały wydawnictwa „Nowa 1” i „Nowa 2” (zob.