W metodzie z użyciem pary wodnej proporcje użytej wody do ilości kwiatów były podobne; główną zaletą była możliwość wykorzystania jeszcze większych naczyń do destylacji i starannej kontroli dopływu pary do kwiatów oraz odprowadzania destylatu. Dalsza obróbka wyglądała podobnie, choć uzyskany produkt różnił się znacznie zapachem i producenci mieszali dwa rodzaje, by uzyskać wyższej jakości produkt. Przy wykorzystaniu zmniejszonego ciśnienia całość olejku znajdowała się zawieszona w wodzie, którą ponownie destylowano.
Metodą ekstrakcji przy użyciu rozpuszczalników organicznych lub przez ekstrakcję pomady po maceracji kwiatów uzyskiwano tzw. absolut różany. Ten typ olejku różnił się znacznie zapachem od typowego olejku otrzymywanego metodą destylacji wodnej. Jego głównym składnikiem był fenyloetanol, a ponadto cytronelol, nerol, geraniol i farnezol. Tę metodę stosowano częściej we Francji i Maroko, często z użyciem róży stulistnej jako produktu wyjściowego. Od początku XXI wieku ekstrakcja stosowana jest w Bułgarii na niewielką skalę, większość kwiatów przerabia się metodą destylacji wodnej.