Z powyższych metod najwydajniejszą była metoda małych alembików, w której z ok. 2500 kg kwiatów uzyskiwano 1 kg olejku, który jednakże ze względu na większą zawartość bezzapachowych substancji miał wyraźnie słabszy, słodki zapach. Typowa ilość kwiatów potrzebnych do uzyskania kilograma wysokiej jakości olejku to 3000–4000 kg, w zależności m.in. od pogody i jakości krzaków.
Z wyparków płatków róż uzyskuje się kompost, którym zasila się plantacje róż.
Producenci
Najważniejszym centrum wytwarzania olejku jest Bułgaria, w szczególności tzw. Dolina Róż. Olejek bułgarski uważany jest za najlepszy (a przez to najdroższy).
Na początku XX wieku jedynym liczącym się konkurentem Bułgarii była Francja, gdzie produkowano olejek z róży damasceńskiej i stulistnej metodą destylacji z parą wodną. Mniej ważnymi producentami były wówczas Algieria, Turcja (Anatolia), Węgry, Hiszpania, Niemcy i Rosja. W latach 70. XX wieku liczącym się producentem dobrej jakości (choć mniej intensywnego i nie tak słodkiego w zapachu jak bułgarski) olejku było Maroko, gdzie w dolinie Wadi Dadis produkowano ok. 350 kg olejku rocznie. Większe różnice pogody z roku na rok powodowały znaczne zróżnicowanie ilości róż potrzebnych do wytworzenia olejku (3–5 ton/1 kg).