Od około 1886 do 1901 sprawował urząd starosty c. k. powiatu rzeszowskiego, od około 1892 z tytułem i charakterem radcy namiestnictwa, a od około 1899 jako radca namiestnictwa, od początku 1900 z tytułem radcy dworu. Łącznie był starostą w Rzeszowie przez okres 15 wzgl. 16 lat. W tym okresie równolegle był przewodniczącym C. K. Rady Szkolnej Okręgowej w Rzeszowie. Jednocześnie od około 1889 do około 1902 był komisarzem rządowym w Kasie Oszczędności Miasta Rzeszowa.
Ze stanowiska starosty w Rzeszowie w listopadzie 1901 został mianowany rzeczywistym radcą dworu i powołany na stanowisko delegata krakowskiego Namiestnictwa w Krakowie. Opuścił Rzeszów 29 grudnia 1901 wyjeżdżając do Krakowa (następcą Adama Fedorowicza na stanowisku starosty rzeszowskiego od początku 1902 został jego brat Władysław). Od tego czasu piastował urząd kierownika urzędu starostwa c. k. powiatu krakowskiego, w tym równolegle z objęciem stanowiska starosty krakowskiego około 1911 Władysława Kowalikowskiego, zaś od około 1912 pracował z tytułem i charakterem wiceprezydenta Namiestnictwa. Podczas I wojny światowej, mimo zagrożenia inwazją rosyjską, pozostał w Krakowie i pozostał kierownikiem krakowskiego starostwa do końca życia. W okresie swojego urzędowania był przewodniczącym C. K.