Sieć rzeczna Potoki tatrzańskie zaczynają się od podziemnych wypływów typu wycieki, wysięki, źródła oraz młaki, niektóre wypływają z jezior. W czasie swojego biegu potoki zasilane są bocznymi dopływami powierzchniowymi, ale również wypływami podziemnymi, których liczba w Tatrach jest ogromna. W polskiej tylko części Tatr Wysokich naliczono 788 źródeł. Temperatura ich wody waha się 0,7 do 11 °C, najczęściej od 4 do 8 °CKrystyna Wit-Jóźwik. Hydrografia Tatr Wysokich. Objaśnienia do mapy hydrograficznej „Tatry Wysokie” 1:50 000. Polska Akademia Nauk. Instytut Geografii. Warszawa, 1974.. Łączna długość stałych cieków w polskiej części Tatr wynosi około 175 km, w Tatrach Słowackich jest pięciokrotnie większa. Istnieją też cieki okresowe, ich łączna długość jest niewiele mniejsza. W Tatrach Polskich średnia gęstość stałych cieków wynosi 0,940 km/km², okresowych 0,790 km/km². Gęstość tej sieci jest w różnych miejscach Tatr nierównomierna i zależy od budowy geologicznej. W obszarach zbudowanych ze skał krystalicznych przeważa sieć cieków stałych, na obszarach zbudowanych ze skał węglanowych, gdzie występują zjawiska krasowe, przeważa sieć cieków okresowych.