Eparchia ufijska – jedna z eparchii Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, obejmująca część Republiki Baszkortostanu. Jej ordynariuszem jest metropolita ufijski Nikon (Wasiukow), zaś funkcje katedry pełni sobór Narodzenia Matki Bożej w Ufie. Administratura wchodzi w skład metropolii baszkortostańskiej.

Historia Prawosławie pojawiło się na terenach Baszkortostanu po przyłączeniu tych ziem do państwa moskiewskiego. Pierwszą świątynię prawosławną Świętej Trójcy zbudowano w Ufie w 1574.

Eparchia została erygowana w 1859 poprzez wydzielenie z eparchii orenburskiej, pod nazwą eparchii ufijskiej i mienzielińskiej. Od 1865 obejmowała granice nowo utworzonej guberni ufijskiej. W 1912 w jej jurysdykcji czynnych było trzynaście monasterów (pięć męskich i osiem żeńskich) oraz 526 cerkwi, w tym 432 parafialne, 7 świątyń o statusie soboru, 21 cerkwi domowych, 6 świątyń cmentarnych i 22 filialne. Na początku lat 20. XX wieku eparchia prowadziła ponad 700 świątyń o różnym statusie i 16 monasterów. W Ufie działało seminarium duchowne i szkoły duchowne męska i żeńska. Administratura została zlikwidowana podczas stalinowskich represji wymierzonych w Cerkiew, a zarząd nad ostatnimi czynnymi cerkwiami w jej granicach przekazano biskupowi kujbyszewskiemu. W 1937 wszyscy duchowni służący w katedralnym soborze św.