mały|Adventgemeinde Gelnhausen Adwentyści natrafiali na wiele utrudnień w Niemczech ze strony państwa, do najważniejszych należało nie posyłanie dzieci do szkoły niedzielnej, a drugim był negatywny stosunek do służby wojskowej. Skutkowało to uwięzieniami. Po pewnym czasie władze zgodziły się na szkoły sobotnie. Odmowa służby wojskowej wynikała z niechęci brania broni do ręki, co uzasadniano przykazaniem „nie zabijaj” oraz zakazem pracy w sabat.
W czasie I wojny światowej europejscy przywódcy adwentystyczni musieli po raz pierwszy ustosunkować się do problemu służby wojskowej w warunkach wojny. 2 sierpnia 1914 roku najpierw G. Dail, sekretarz Oddziału Europejskiego, oraz dwa dni później H.F. Schuberth, przewodniczący Zjednoczenia Wschodnioniemieckiego zadeklarowali pisemnie udział w działaniach wojennych. W czasie I wojny światowej z powodu odmowy służby wojskowej niektórzy młodzi adwentyści zostali rozstrzelani. Liczba osób, które straciły życie z tego powodu nie jest znana. W atmosferze odpowiedzialności za młodych wyznawców Conradi podjął decyzję uczestnictwa adwentystów w działaniach wojennych. W 1916 roku trzej główni przywódcy adwentystyczni w Niemczech w broszurze „Der Christ und der Krieg” () złożyli deklarację podejmowania służby wojskowej przez członków Kościoła, a także pełnienia jej w szabat.