Podczas wojny państwo zasadniczo biorąc zezwalało adwentystom na prowadzenie działalności, jednak poza niektórymi wyjątkami. 24 stycznia 1941 roku zabroniono Kościołowi działać na Górnym Śląsku, 4 kwietnia 1941 roku w Gdańsku i Prusach Zachodnich, a 9 maja 1941 roku na Dolnym Śląsku. Kościół wielokrotnie składał petycje o udzielenie zgody na ponowną działalność, ale bez efektu. Nabożeństwa odbywały się w prywatnych mieszkaniach wiernych.

Według danych z 1943 roku powołano do Wehrmachtu ogółem 5993 adwentystów, w tym 259 pastorów i 1844 „sympatyków”. Jedynie 754 z nich, czyli około 12%, służyło w służbie sanitarnej. Po wojnie Minck utrzymywał, że około 95 procent pastorów służących w Wehrmachcie było w służbie medycznej lub administracji. Do 1943 roku 1957 adwentystów otrzymało wyróżnienia wojskowe, a 550 poległo w boju. Prawdopodobnie była to najbardziej udekorowana grupa wyznaniowa w tamtych czasach. Dokładne statystyki po roku 1943 nie są znane. Ogółem podczas drugiej wojny światowej zginęło około 3030 adwentystów (ofiary wojskowe i cywilne).