Hiszpania w 1492 roku wygnała wszystkich Żydów – Edykt z Alhambry).
Większość Żydów przebywających lub prowadzących interesy z mieszkańcami Wenecji mieszkała w miejscowości Mestre i zajmowała się bankowością i drobnymi pożyczkami pod zastaw. Działalność ta była zakazana dla chrześcijan i ściśle regulowana przez władze. Określano między innymi wysokość maksymalnej stopy procentowej, pobierano od działalności opłaty i ograniczano ją geograficznie wyłącznie do Mestre, miejscowości leżącej wówczas nieopodal Wenecji (dziś część miasta).
W 1509 roku podczas wojny Republiki z Ligą w Cambrai wrogie wojska znalazły się w pobliżu Mestre. W obawie przed utratą depozytów i dokumentów przechowywanych przez żydowskich pożyczkodawców, Senat Wenecji zgodził się na to, by uciekający przed wrogą armią Żydzi schronili się w mieście. Zgoda na pobyt miała mieć charakter tymczasowy. Z czasem jednak okazało się, że Wenecjanom wygodniej było mieć pożyczkodawców w swoim mieście niż w pobliskim Mestre. Wenecjanie dostrzegli też możliwość zarobku na dodatkowych podatkach – obłożono Żydów dodatkową opłatą za pobyt. Początkowo w wysokości 5 tys. dukatów, następnie podwyższono ją do 10 tys. Podatek ten miał być płacony przez całą żydowską wspólnotę, nie przez jednostki.